υπερ-βολικά

άβολα

σήμερα πέρασα απο κάποιες καταστάσεις που με έκαναν να νιώσω άβολα και δε είμαι σίγουρη για το πολιτικλι κορεκτ του θέματος,για την ψυχολογία του κανονικού και νορμάλ και τέλος για τις εμμονές που μπορούν να φέρουν συναισθήματα παρόμοια της ναυτίας,λες και δηλητηριαστηκε ο οργανισμός με τα μάτια.

αρχικά λοιπόν σήμερα είχαμε να παρουσιάσουμε την εργασία μας σε παουερ ποιντ με κοινό τους καθηγητές μας και τους συμφοιτητές μας.

κάποια στιγμή σηκώθηκε μια ομάδα απο δυο αγόρια να μας παρουσιάσουν μια κοινότυπη σχετικά εργασία και όχι πολύ δύσκολη.

γενικά είναι πράγματα της ρουτίνας να παρουσιάζεις εργασίες στον τομέα μας και δεν είναι και πολύ αγχωτικό το κλίμα.

παρόλαυτα το ένα απο τα δυο αγόρια πρέπει να χε κάτι σαν τικ η τραυλισμό και ήταν πολύ επίπονο να τον παρακολουθείς να παλεύει να πεί μια λέξη σωστά. ο μόνος τρόπος για να νιώσεις καλύτερα σε κάτι που σε φέρνει σε μια μικρή αμηχανία είναι ίσως να μάθεις για ποιο λόγο συμβαινει και τι προκαλεί τέτοιου είδους δυσχέρειες στην ομιλία. παρατήρησα επίσης ότι όταν του γινόταν ερωτήσεις απαντούσε κανονικά και αυτό που λέμε αγγλιστι φλουεντλι. όταν ξαναγύριζε στο κείμενο και την παρουσίαση το τικ(κλείσιμο αριστερού ματιου και ταυτοχρόνο τραυλισμός) επανερχόταν. ένιωθα ότι έβλεπα κάποιον που παριστάνει τον τραυλό και ταυτόχρονα έναν άνθρωπο που έχει πρόβλημα.

σίγουρα δεν είναι κάτι σοβαρό αλλά χάθηκα στις σκέψεις μου όσον αφορά το τι προβλήματα μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω μια τέτοια κατάσταση στην ψυχολογία ενός ανθρωπου, που ένα μικρό τρακ μπορεί να φέρει τοσο εμφανή αποτελέσματα στον τρόπο που μιλάει.

και ταυτόχρονα προσπαθούσα να κρίνω την δική μου αντίδραση απέναντι σε αυτό και αν ήταν σωστό να αναρωτιέμαι τόσο πολύ και να του δίνω τόσο πολύ σημασία. αλλα πραγματικά μου φάνηκε μια επίπονη εμπειρία.

ενιγουέι, στο αστικό γυρνώντας σπίτι ανέβηκε στο λεωφορείο ένας τύπος με του οποίου την παρουσία και το ''τικ''-''δεν ξέρω πως να το πω'' είμαι γνώριμη από το πρώτο έτος.

ο κύριος αυτός είναι ένας μεσήλικας απροσδιορίστου ηλικίας κάποια φάση πουλούσε και κουλούρια στην καμάρα όπου και τον συνάντησα πρώτη φορά. αυτός λοιπόν κάνει το εξής: κάθε φορά που περνάει κάποιος από δίπλα του βγάζει έναν ήχο σαν ρέψιμο και δεν είμαι σίγουρη αν ρεύεται όντως. την πρώτη φορά τρόμαξα γιατί το πήρα πολύ προσωπικά αλλά μετά παρατήρησα ότι το κάνει σε όλους, (απορώ ποιος νιώθει άνετα να πάρει κουλούρι απο αυτόν) μάλιστα μια φόρα που το συζήτησα σε μια παρέα μετά από χρόνια, ακούστηκε και ο μύθος ότι πρόκειται για ένα ψυχολογικό πείραμα της σχολής της ψυχολογίας, πράγμα που μου φαίνεται λίγο παράλογο διοτί δεν ξέρω τι αποτελέσματα μπορεί να χει μια τέτοια έρευνα και που θα βοηθούσαν αυτά. στο λεωφορείο λοιπόν πήγε και κόλλησε πίσω από μια κοπέλα και ρευόταν στο αυτί σχεδόν ακατάπαυστα. η κοπέλα και η φίλη της διακριτικά είπαν πρέπει να κατέβουμε από το λεωφορείο τώρα, αλλά τελικά προχώρησαν και κάθισαν σε θέσεις που ελευθερώθηκαν στην επόμενη στάση. αυτή τους η κίνηση επέφερε ένα ντόμινο από αλλαγές θέσεων των επομένων θυμάτων του μεταξύ αυτών και εμού. τελικά το τύπος πήγε ακριβώς πίσω απο τις κοπέλες ρεύτηκε ακατάπαυστα στην γυναίκα που καθόταν στην θέση εκεί, η γυναίκα σηκώθηκε,οπότε ο τύπος κατέληξε να κάθεται και πάλι πίσω από τις ίδιες κοπέλες που προσπάθησαν να τον αποφύγουν πρώτες. εγώ δεν άντεξα άλλο αυτην την ψυχολογική κατάσταση του πρέπει να αποφύγω με κάθε τρόπο αυτόν τον τύπο και να κυνηγάω για θέσεις μακριά του μεστο λεωφορείο όποτε και κατέβηκα μια στάση νωρίτερα.

με το που κατέβηκα λοιπόν παρατήρησα τα μαγαζιά σε εκείνον τον δρόμο, και είδα δυο τρία που πουλούσαν περούκες. τα μαγαζιά αυτά βρίσκονται ακριβώς απέναντι από το νοσοκομείο καρκινοπαθών. αυτή η σκέψη με έφερε και πάλι σε άβολη θέση, αλλά σίγουρα μιας πιο μικρής κλίμακας.

και εκεί που είμαι χαμένη σε αυτές τις σκέψεις περι άβολου,περι κανονικού,το πως είναι ο δρόμος απέναντι από το νοσοκομείο γεμάτος με οίκους τελετών, στρίβω αριστερά ,ο δρόμος είναι άδειος απο αυτοκίνητα αλλά ο ουρανός γεμάτος πουλιά. ΓΕΜΑΤΟΣ. εκατοντάδες πουλιά που κάνουν τους γνωστούς σχηματισμούς τους. χολι φακιν σιτ. τα παρατηρούσα για να δω πόσο θα αντέξω,αλλά κάθε 5-6 δευτερόλεπτα μου ερχόταν αυτό το γαμημένο αίσθημα ναυτίας που δε μπορώ και δε ξέρω σε ποια νευρωτική μου αντίδραση να το κατατάξω.

λες και με το μόνο που τα κοιτάω κάτι ανακατεύεται στο στομάχι μου, ταξιδεύω με οχτώ μποφορ και με ενα καίκι που μπατάρει.

νο ρομανς αμπαουτ ιτ παιδια. το να βλέπεις πουλιά να πετάνε σε ορδές ειναι αηδιαστικό.